Vemmelege vers
Prisen er under gjennomsnittet
Vi sender push og e-post når prisen synker — gratis konto kreves.
«Denne boka er full av vemmelege vers. (Åtvaring: Det er ikkje nokon vanlege «Det var ein gong»-eventyr.) Her er stakkars Oskepott som får hjartet trampa i tusen bitar fordi prinsen hennar er ein valdeleg gnitar. Dvergane til Snokvit er snille og greie, men har ein vane som gjer dei skrekkeleg leie ... Og kva med Gullhar, ei tjuvaktig lita lus, som snik seg rundt og lokar i dei tre bjornenes hus ...?» Viss ein googlar Roald Dahl - og det bør ein jo gjere viss ein er interessert i tekstane hans - kjem ein fram til ein del diskusjonar som mellom anna går ut på om han likte barn eller ikkje. Dette skuldast dels biografiske høve (og Dahls biografi er så dramatisk at ein bør spandere meir enn eit par minutts googling på den), og dels innhaldet i bøkene, der barn til tider møter svært så brutale lagnader. I dei seks eventyra han har gjenfortald i verseform her, er det heller ikkje alle som kjem godt ifrå det. Til dømes er Gullhår langt frå å vere den uskuldige, tekkelege vesle jenta vi kjenn
