For Ungermann var Bergen ein by i musikkens verd, der ingen jernteppe stenger grensene, slik som i den verkelege verda. Musikkens verd blir vårt fedreland, sa Ungermann, når vegen til vårt jordiske heimland ikkje finst. Den gamle byen Königsberg som han var vaksen opp i, var øydelagt i krigen, sjølv ikkje ruinane hadde han von om å få sjå igjen. Men når fiolinelevane på Frøken Dreyers musikkskole prøvde å finne ut av dei same musikkstykka som han sjølv spela som ung gut, var det som om tapet av ungdomsriket fekk lindring. Han ville takke frøken Dreyer for at ho hadde gitt han eit nytt heimland, sidan hans eige ugjenkalleleg var tapt.
